Όποιο εγχειρίδιο ή τουριστικό οδηγό και αν ανοίξεις, θα διαβάσεις για το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας. Προϊστορία, Αρχαιότητα, Βυζάντιο και Νεότερη Ιστορία δένουν αρμονικά μεταξύ τους ακόμα κι όταν ανταγωνίζονται για το ποια περίοδος έγραψε περισσότερο στην ελληνική ψυχή. Κι εδώ που τα λέμε, οι Έλληνες ποτέ τους δεν ησύχασαν: πότε μια εφεύρεση, άλλοτε μια μάχη, ένας γενναίος στρατιώτης, ένας ανήσυχος σοφός, ένας άγιος αυτοκράτορας, λάθη, πάθη, όλα μαζί να φτιάχνουν ιστορία. Οι Έλληνες εκπνέουν ιστορία και προσφέρουν στον επισκέπτη κάτι μοναδικό, τη «μέθεξη»: το να βιώνεις δηλαδή με τις αισθήσεις σου, με την αφή, τη γεύση, την ακοή, την όραση, αυτό που θα σε κάνει για λίγο πολίτη αυτού του κόσμου, του ελληνικού.

Για παράδειγμα, μόνο στο Σούνιο αγναντεύοντας το πέλαγος μπορείς να νιώσεις την αγωνία του Αιγέα για την τύχη του γιου του και τον πόνο του αντικρίζοντας τα μαύρα πανιά του καραβιού του. Μυθολογία; Ίσως και όχι. Μπορεί κάποιος πατέρας κάποτε να έπεσε από εκεί και η ιστορία του τυλίχθηκε και χάθηκε στον μύθο. Ή ακόμα κοιτάζοντας το μνημείο του Λεωνίδα να καταλάβεις, πώς ένιωσαν τριακόσιοι τρελοί προσκαλώντας το θάνατο. Και μπαίνοντας σε μια εκκλησία για να τους ανάψεις ένα κερί, να νιώσεις πως σε λίγο θα εμφανιστεί από κάπου ο τελευταίος Παλαιολόγος να μιλήσει μαζί σου.

Την ιστορική εποχή διάλεξε την εσύ, ανάλογα με το τί κουμπώνει στην ψυχή σου. Και γυρίζοντας στον τόπο σου θα είσαι σοφότερος, όχι επειδή βυθίστηκες στα βιβλία με τις εκατοντάδες περιγραφές (αυτό άλλωστε το έκανες και από τη βολή του σπιτιού σου), αλλά επειδή άγγιξες την πέτρα ενός αρχαίου ναού ή μύρισες λιβάνι σε βυζαντινή εκκλησία. Επειδή άκουσες μια γιαγιά να διηγείται την ιστορία της οικογένειας της τότε στη Μικρασία. Επειδή γεύτηκες το φαγητό που μαγείρευαν και οι βυζαντινές νοικοκυρές. Επειδή ακολούθησες τα βήματα ενός χορού που γεννήθηκε σε κάποια ελληνική γωνιά. Επειδή προσπάθησες να μιλήσεις έστω και μια λέξη ελληνική. Επειδή τελικά βίωσες.