Στην Ελλάδα όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις ιστορία. Ακόμα και η μυθολογία της έχει γεύση ιστορίας μέσα της. Θυμήσου μόνο τον Σλήμαν και την ομηρική Τροία, που πίστεψε ότι δεν ήταν μια απλή ιστοριούλα και τελικά δικαιώθηκε.

Προϊστορικούς και ιστορικούς οικισμούς θα συναντήσεις σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν βρεθείς. Η Κνωσσός στην Κρήτη, το Ακρωτήρι στη Θήρα (προτίμησε αυτό το όνομα από τη Σαντορίνη), η Φυλακωπή στη Μήλο, οι Μυκήνες φυσικά και οι Δελφοί (ο ομφαλός της γης), είναι μερικά παραδείγματα. Για τη Βεργίνα του Φιλίππου και του Μεγαλέξανδρου δε χρειάζονται, νομίζω, συστάσεις. Τα είπε όλα ο Ανδρόνικος με τις ανασκαφές του. Πόσο μάλλον για την Αθήνα! Πώς να μιλήσεις για την Ακρόπολη και τον Κεραμικό της; Εκεί ακόμα αντηχεί ο λόγος του Περικλή: «για τους ένδοξους άνδρες ο κάθε τόπος είναι τάφος». Αυτός ο Περικλής άφησε πίσω του αριστουργήματα και τα έχεις μπροστά σου κοιτώντας την Ακρόπολη, γι’ αυτό να νιώθεις τυχερός που αξιώνεσαι και βλέπεις τον Παρθενώνα!

Ξέρεις, όλους αυτούς τους τόπους δεν θα τους επισκεφτείς, επειδή θα γράψεις κάποιο διαγώνισμα πάνω στην ελληνική ιστορία. Μακριά από εμάς οι πολλές εγκυκλοπαίδειες. Στα μέρη αυτά θα ζήσεις την ιστορία. Θα τη μυρίσεις στον αέρα, θα φτάσουν στα αυτιά σου οι ήχοι από την αρχαία γλώσσα, θα φτάσεις στη «μέθεξη». Θα νιώσεις ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, που οι Έλληνες ονομάζουν «δέος». Δεν είναι συνηθισμένο συναίσθημα αυτό και δεν έχει να κάνει με την απλή συγκίνηση. Και μιας και μιλάμε για όλα αυτά, μην παραλείψεις να βρεθείς στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσεις αρχαία παράσταση. Εκεί θα νιώσεις πολίτης του σύμπαντος. Πολίτης ενός κόσμου, ναι μεν αρχαίου, αλλά διαχρονικά ζωντανού. Θα μορφωθείς χωρίς να ανοίξεις καν βιβλίο. Θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, επειδή θα καλλιεργηθείς. Και μπορεί όλα αυτά να σου φαντάζουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, καλύτερα όμως να περιμένεις λιγότερα, για να δεχθείς τα περισσότερα.